Kraantjespot

Het is er dan toch van gekomen, de kraantjespot is weg! Sinds het verblijf van Tante in een gesloten afdeling heeft de familie (die slechts 1 week per jaar langskomt) het al erg druk over de kraantjespot. Let wel zo’n ding kan verdwijnen, immers alle bewoners zijn wat in de war. Maar ook tante deed het ding vaak verdwijnen. Dan weer lag het achter de tafel, dan onder het bed, alle onderdelen op een andere plek. Maar wanneer je het ding dan weer terug zette was ze telkens weer bijzonder verguld. ‘Wat ben ik blij dat die er weer is!’
De familie had hier altijd veel moeite mee, stel je voor dat het ding echt weg raakt. Misschien wandelt het wel zelfstandig uit de afdeling op zijn koddige pootjes.
Daarom waren zij maar ‘verstandig’ en  hebben het mee genomen. Mocht ze er om vragen dan mag ik het natuurlijk wel weer ophalen. Maar ja verdwaald in de tijd weet ze nu vast niet meer dat ze ooit een kraantjespot heeft gehad.
Oh ja ze is ook een ring kwijt, misschien kunnen ze haar laatste ring volgend jaar tijdens het bezoek van haar afnemen, is wel zo goed stel je voor.
Dat ze een gebroken voortand heeft en daarmee naar de tandarts moet is niet opgevallen. Nee daarmee ga ik wel weer op pad. Ach ja ‘t is nog nooit anders geweest. Maar mijn wekelijkse bezoekjes aan tante worden vaak beloond met een zoen.