Laatste blog

Er blijft wat te vertellen over de Lentemaheerd en haar bewoners en al wat ons bezig houdt. Rondom de verbouwing in 2008 en 2009 heb ik daarom ook een bouwblog bijgehouden. Vanaf april ben ik begonnen met een nieuw blog waarin alles over ons. Waar we nu mee bezig zijn en wat er in en rondom de Lentemaheerd valt te beleven. Dit blog is te vinden onder de volgend link; Lentema’s Nieuws.
Tot ziens bij mijn nieuwe blog of op de Lentemaheerd.

Lentemamaatje

Ouderwetse winter

Wederom verse sneeuw deze morgen bij het openen van de gordijnen. Alles weer mooi poeder wit, de skibroek aan en even lekker wandelen met Fire, die vindt het geweldig.  Wroetend met zijn neus in de sneeuw opzoek naar allemaal spannende geurtjes! Dit moet toch een ouderwetse winter zijn, zo vaak gewenst zoveel bezongen. Wat is dat in ons dat we daar nu niet meer tegen kunnen? Hier in het meest besneeuwde deel van ons landje genieten wij er van.
Al jaren stond de sneeuwschuif klaar en nu kan Doeke z’n plezier niet op. Lekker schuiven met de tractor, de buren weer vrijmaken. En dan de bijzondere gebeurtenissen die je in een regenachtige winter niet mee maakt. 

Midden in de nacht samen op de tractor met sneeuwschuif Rianne (dochter) met vrienden en auto bevrijden uit een sneeuwduin. 
Natuurlijk was het niet verstandig dat ze toch op stap zijn gegaan, maar ja ervaring is de beste leermeester. En nu lachen we er om.
Voor het eerst een ijsbaan op onze kikkerpoel, met de slee van de helling af het ijs op. Een vroege zondagmorgen langlaufend de polder in. En dan genieten van al die mooie winterse luchten. 
Winterwonderland wij genieten er van en over deze winter wordt vast nog lang gepraat!.

Kraantjespot

Het is er dan toch van gekomen, de kraantjespot is weg! Sinds het verblijf van Tante in een gesloten afdeling heeft de familie (die slechts 1 week per jaar langskomt) het al erg druk over de kraantjespot. Let wel zo’n ding kan verdwijnen, immers alle bewoners zijn wat in de war. Maar ook tante deed het ding vaak verdwijnen. Dan weer lag het achter de tafel, dan onder het bed, alle onderdelen op een andere plek. Maar wanneer je het ding dan weer terug zette was ze telkens weer bijzonder verguld. ‘Wat ben ik blij dat die er weer is!’
De familie had hier altijd veel moeite mee, stel je voor dat het ding echt weg raakt. Misschien wandelt het wel zelfstandig uit de afdeling op zijn koddige pootjes.
Daarom waren zij maar ‘verstandig’ en  hebben het mee genomen. Mocht ze er om vragen dan mag ik het natuurlijk wel weer ophalen. Maar ja verdwaald in de tijd weet ze nu vast niet meer dat ze ooit een kraantjespot heeft gehad.
Oh ja ze is ook een ring kwijt, misschien kunnen ze haar laatste ring volgend jaar tijdens het bezoek van haar afnemen, is wel zo goed stel je voor.
Dat ze een gebroken voortand heeft en daarmee naar de tandarts moet is niet opgevallen. Nee daarmee ga ik wel weer op pad. Ach ja ‘t is nog nooit anders geweest. Maar mijn wekelijkse bezoekjes aan tante worden vaak beloond met een zoen.

Overgeleverd!

Je bent oud, verdwaald in de tijd en aangewezen op een besloten woonvorm. Zo ook onze lieve Tante Oktje, gelukkig hebben we haar sinds twee jaar dicht bij wonen. Was dat eerst in een noodvoorziening in Middelstum (welke overigens zeer goed beviel) Sinds maart is dit het nieuwe Betingestaete in Delfzijl geworden. Al enige malen was de verhuizing uitgesteld vanwege stagnaties met de infrastructuur rondom het gebouw. 
Zo woont ze sinds maart in een design ingerichte woning, tezamen met 6 andere verdwaalde ouderen. De appelgroene woning om precies te zijn, met ‘gouden’ muren in de gang. Discoverlichting naar de grote entree en stoelen met gouden bekleding in de steriele restauratie. De binnenhuisarchitect heeft zich echt uitgeleeft!. Maar niet helemaal begrepen waar ouderen zich bij thuis voelen.
Zo is er een binnentuin beloofd, maar kregen ze tegels met stuifzand en tralies als afscheiding, stel je voor dat er iemand ontsnapt!. Inmiddels hebben we zelf gezorgd voor de bloemetjes en sinds een week kunnen de oudjes ook buiten zitten, er zijn stoelen gekomen.
De infrastructuur zorgde voor vertraging, dan verwacht je dat dit nu wel in orde is. Maar dat is slechts een droom. Zie de sfeervolle entree tussen de bergen.  De rolstoelvriendelijke aansluiting op de noodweg.  Het nostalgische zandpad voor de woning. En het avontuurlijke uitzicht vanuit de woonkamer. Omdat deze ouderen door de onrust in hun hoofd wel eens aan de wandel willen heeft familie gezorgd dat er aan het einde van de kale gang 4 tuinstoelen staan. Hier genieten ze van het uitzicht op een bouwkavel.
En kijk je naar rechts dan zie je opslag van het gemeentelijk rioleringsplan en 2 schattige containers. 
Een wandeling is dan ook echt een avontuur en vraagt van ons enige spierkracht om de lieverd op de been te houden.
De heren de dames die dit alles hebben uitgedacht en hierover veelvuldig vergaderd hebben moeten misschien eens een weekje daar gaan logeren.
Maar ja zij die er wonen, zijn overgeleverd aan deze rommel en velen van deze bewoners zullen in de laatste periode van hun leven hun ogen dicht doen met dit als laatst genoten uitzicht!.

OpRoakeldais

Op goed geluk, de betekenis van bovenstaande. En geluk hadden we dit jaar met onze OpRoakeldais gasten, een stel van de Filipijnse dansgroep.  We hebben een hele gezellige week gehad met hen en natuurlijk genoten van het hele festival.

 

Als afsluiting van deze week is er altijd een afscheidsfeest, gezamenlijk met alle gastgezinnen en de leden van de dansgroep. Was er eerder deze week al geoefend hier op de boerderij , nu bood onze plaats ook ruimte voor het feestje. Onze nieuwe keuken in het logies is goed uitgetest door de Filipijnen , zij hebben een heerlijk maal voor ons bereid en in de tuin kon er gegeten worden. Tot slot in afwachting van de bus met elkaar om het kampvuur.
Kunnen we terug-kijken op wederom een bijzonder contact met andere culturen. De grote opbrengst van het openstellen van een stukje van je eigen ‘leven’.
Waardevol en onbetaalbaar!!

Verhuisd

Tussen alle bouwactiviteiten door moesten we Tante Oktje ook nog even helpen verhuizen. De verpleegunit in Middelstum is verruild voor een kleinschalig wonen eenheid in BetingeStaete in Delfzijl. Zo je vaak ziet bij dergelijke verhuizingen wordt er veel voor je geregeld, van ons werd verwacht dat we hielpen met de inrichting van de eigen kamer.
Een erg verwarrende dag voor al die al zeer warrige ouderen. En aan het eind van de dag wilde ieder gewoon weer mee naar ‘huis’. Ze begrijpen er helemaal niets van, de ene boos de ander verdrietig achterlatend ga je dan allemaal weer weg, maar wel met een brok in je keel.
Nu ruim een week later zie je dat alles al weer aardig rustig is geworden. Natuurlijk is het allemaal even wennen en voor het personeel is het behoorlijk zwaar momenteel. Veel dingen zijn nog niet zo het moet zijn, de infrastructuur rondom de woning is nog BAGGER, even wandelen is een hele expeditie, laat staan met iemand in een rolstoel.
Al die mooie voorstellingen van samen met de bewoners boodschappen doen en naar buiten, het is er nog niet echt bij.
Misschien was het beter geweest even te wachten met verhuizen tot dat laatste ook klaar is. Maar ja daar hebben wij geen verstand van, dat regelt men allemaal in de bestuurskamers.
Het wordt wel mooi,
maar nog eeeeven geduld………!!

Afval

Een van dingen waar ik me vaak aan stoor is al het afval langs de weg. Zwerfafval, maar dat spul zwerft hier niet vanzelf heen. Wat is er nu zo moeilijk aan om wat je van huis of waar dan ook mee neemt gewoon dat laatste stukje ook nog mee te nemen tot in je eigen afvalcontainer. Het volume blijft gelijk alleen het gewicht is afgenomen daar hoeft het dus niet aan te liggen.
Fire vond weer heel wat deze morgen tijdens de wandeling alleen zijn opbergcapaciteit was te klein om alles mee naar huis te nemen voor de afvalbak.

Maar goed aan hem zal het niet liggen, hij ruimt het met veel plezier. Toch zie ik hem liever met z’n eigen speeltjes rondhuppelen.